آدما وقتي هم صحبت هاشونو از دست مي دن ، مي ميرن.... هنوز يك هفته نشده از روزي كه اومدم خونه و يه جنازه وسط اتاقم ديدم ! اونقدر گريه كرده بود از بي مصاحبتي كه مرده بود ، صورتشو واضح نمي ديدم ، از روي موهاش ، از حالت بدنش ، از رو آرايشي كه بعد گريه ريخته بود روي صورتش شناختمش ...مث هميشه اونقدر بغض كرده بود كه زير گلوش قرمز شده بود ... و بعد بغضش تركيده بود و تو گريه هاي خودش غرق شده بود.
درست هفته ي پيش دو روز ِ پيش همين موقع ها ، يه چيزي حدود نيمه شب بود كه مرگشو باور كردم ، آدما وقتي هم صحبت هاشونو از دست مي دن ، مي ميرن...
پيشاني شو بوسيدم ، موهاشو گرفتم بين دستام ، بوي عطرش ، صداي خنده هاش ... و براي نبودنش اشك ريختم ، بعد تنها پيرهن ِ قرمزي كه دوست داشت رو تنش كردم و آروم گذاشتم تا بخوابه براي هميشه ....
از اون روز مي گذره و هر شب براش يه شمع روشن مي كنم ، يه شمع بزرگ كه تا روشن شدن هوا بسوزه ، نمي خوام تو تاريكي وقتي داره تو اتاقش راه مي ره بخوره به اينور و اونور وكبود شه بدنش ، هر چند اون اتاق رو چشم بسته هم مي تونست طي كنه ...ولي شنيدم كسايي كه مي ميرن خونه شون براشون غريبه مي شه ..
شمع ها تا صبح مي سوزن و من در تب گــر مي گيرم تا شب .... آدم ها وقتي هم صحبت هاشونو از دست مي دن ، مي ميرن...
امشب احساس كردم اومده تو اتاق ، سنگيني نگاهشو حس كردم ، جلوي قاب عكس ها وايساد و دونه دونه همه رو برانداز كرد و رفت ... خيلي بهش اصرار كردم كه تركم نكنه، بمونه و هم صحبت ام بشه .... ولي رفت ...
اين پنج شنبه ، درست يك هفته از رفتنش مي گذره ، زمان مرگ ساعت نه و پنج دقيقه شب ....!
فردا شب براش شمع روشن نمي كنم ، مي ذارم تو تاريكي بياد و بره ، لااقل واسه خاطر ديده نشدنش يه كم بيشتر مي مونه تو اتاق ، اينجوري شايد منم يه هم صحبت پيدا كردم ....آخه آدم ها وقتي هم صحبت هاشونو از دست مي دن ، مي ميرن... درست مث ِ من كه پنج شنبه ، دوم شهريور ، ساعت نه و پنج دقيقه ي شب وسط اتاق دراز كشيدم و اونقدر گريه كردم كه مُــــردم .
بانوي غم
1391.06.07
*
بانو نوشت :چيزي تا پرواز نمونده ، به سمت روزگار ِ نو و شايد يه زندگي ِ تلخ ِ شيرين ِ ديگه !
براي خدا نوشت : بهـــم قـــول داده بودي وفادار باش ، هر چند مي دونم سرت شلوغه !!!
دلتنگ نوشت : ديگه دلتنگت نمي شم .
